مسئله موفقیت یا عدم موفقیت در امر تحصیل از مهم­ترین دغدغه­های هر نظام آموزشی است موفقیت و پیشرفت تحصیلی در هر جامعه نشان دهنده موفقیت نظام آموزشی در زمینه هدف یابی و توجه به رفع نیازهای فردی است. بنابراین نظام آموزشی را زمانی می­توان کارآمد و موفق دانست که پیشرفت تحصیلی دانش آموزان آن در دوره­های مختلف دارای بیشترین و بالاترین رقم باشد. عامل پیشرفت تحصیلی، انگیزش است چرا که انگیزش متغیری فرضی است که روان شناسان تربیتی بود و نبود و درجات آن را در دانش آموزان از راه مشاهده رفتار و یا نمرات درسی اخذ شده در فضای آموزشی استنباط می­کنند (ریو[1]،2005). در همین راستا یکی از اهداف آموزش و پرورش در تمام جوامع کمک به فرد است تا خودکارآمد شود. خودکارآمدی به توان فرد در رویارویی با مسائل برای رسیدن به اهداف و موفقیت او اشاره دارد. برای این که فردی در  بزرگسالی کارآمد باشد باید این خصوصیت در دوران طفولیت و دانش آموزی در خود بپروراند. خودکارآمدی بیشتر از این که تحت تاثیر ویژگی­های هوش و توان یادگیری دانش آموز باشد تحت تاثیر ویژگی­های شخصیتی او قرار دارد به همین جهت تحقق این هدف با برنامه ریزی­های از پیش تعیین شده در جهت کارآمدی هرچه بیشتر و هم چنین ارتقاء سطح انگیزه پیشرفت آن­ها به همین منظور تامین می­شود(باتلر و وین[2]، 1995). منظور از انگیزه پیشرفت، میل با اشتیاق برای کسب موفقیت و شرکت در فعالیت­هایی است که موفقیت در آن­ها به کوشش و توانایی شخص وابسته است (اسلاوین، 2006؛ ترجمه: یحیی سید محمدی، 1385). همسویی انگیزه پیشرفت و خودکارآمدی در سطح بالا موجب می­شود که فرد از حداکثر توان بالقوه یادگیری خود استفاده کند. عکس این موضوع منجر به این می­شود که فرد نتواند به توان بالقوه خود دست یابد.

آن توان هم چون گنج دست نخورده باقی می­ماند و راندمان تحصیلی روز به روز تنزل پیدا می­کند. پس بهترین موقعیت آن است که آرزوهای فرد با توانایی­های او هم ساز باشد(سیف، 1386). در مدارس، اگرچه برنامه­های درسی را از قبل وزارت آموزش و پرورش در جهت پیشرفت دانش­آموزان تنظیم می­کند و خط مشی­های آموزشی را به طور هفتگی و روزمره معلمان پی­ می ریزند، سهم خودکارآمدی و انگیزه پیشرفت دانش آموز در پیشرفت تحصیلی او چشمگیر است. چه بسا دیده شده است دانش آموزی که صرفاً به خاطر داشتن انگیزه موفقیت بالا و قدرت مدیریت رفتاری، کارآمدتر است از دانش آموزی که توان یادگیری بیشتری داشته (اما انگیزه پیشرفت بالایی نداشته) نمرات بهتری اخذ کرده است (بندورا، 2001). این عوامل در برخی از دانش آموزان حتی بیشتر از توان یادگیری موجب پیشرفت و موفقیت تحصیلی می­شود (بهرامی، 1386؛ به نقل از پورجعفردوست، 1386). بین انگیزه پیشرفت و خودکارآمدی رابطه تداخلی و تعاملی وجود دارد. معمولاً دانش آموزانی با خودکارآمدی بالا شاهد موفقیت­های چشمگیری در موقعیت­های تحصیلی خود هستند(بندورا، 1986). معلمان با نظر به این دو عامل مهم در فرایند آموزش باید سعی نمایند از روش­ها و ساختارهای مناسب ارزشیابی کلاسی استفاده نمایند تا شاهد نتایج موردنظر خود که همان بهبود یادگیری دانش آموزان و پیشرفت همه جانبه آن­ها می­باشد، باشند